Bjarnfreðarson og Ragnar Bragason

Það má ætla að næstum hver einasta lifandi sál á þessu landi hafi heyrt um hinar gríðarvinsælu vaktarseríur. Maður getur varla komist lifandi í gegnum einn dag án þess að heyra "SÆLL!" eða "Eigum við að ræða það eitthvað?". Maður veit að maður er kominn með hittara þegar frasar úr sjónvarpsþættinum manns læðast í pop-kúltur landsins.

Sjálfur er ég enginn die hard aðdáandi sem á allar seríurnar eða eitthvað álíka, en ég reyndi ekki að missa úr þætti af Næturvaktinni, datt svo alveg útúr þessu með Dagvaktinni og kom svo aftur inn þegar hin frábæra Fangavakt tók við, fannst Dagvaktin eitthvað svo hæg og alls ekki jafn fyndin og Næturvaktin. En núna eftir viðtalið við Ragnar þá hefur áhugi minn á þeirri seríu vaknað.

Í þáttunum eru frábærar persónur. Allt frá Georgi til Þrastar Hjartar. Alvöru karakterar sem eru vel úthugsaðir, fyndnir og fá að þróast og takast á við misskemmtileg atvik. Var löngu kominn tími til að Ísland fengi almennilegt leikið sjónvarpsefni.

En það sem er rauði þráðurinn í þáttunum eru þessi misskemmtilegu atvik sem eru oftar en ekki bókstaflega óþæginleg að horfa á. Ómannleg heimska og ákvarðanir aðalpersónanna sem koma þeim alltaf í fáránlegar aðstæður. Þetta fær mann til að hlæja og næstum drepast úr vandræðaleika inn á milli. En maður verður bara muna það sem Georg segir: "Þetta er bara einn stór misskilningur!". Sem ég gæti ekki verið meira sammála, oft eru ýmis atvik bara misskilin!

Ég hafði fylgst smá með myndinni á netinu áður, lesið mig til um hvað hún mundi helst einblína á og að hún væri gamandrama. Sá líka trailerinn sem er hreint út sagt frábær.



Samt sem áður fór ég á hana með það helst í huga að hún yrði vandræðaleg og maður yrði alltaf við það að fá nóg af kjánaskapnum í aðalpersónunum. Svo var alls ekki raunin með þessa mynd. Sem betur fer var það einungis af hinu góða. Allar aðalpersónurnar fá það sem næst kemst uppreisn æru og þegar myndin er búin þá eru þeir einhvern veginn einmitt á þeim stað sem þeim hefur verið ætlað allt frá byrjun.

Þetta er ein besta íslenska mynd sem ég hef séð, ásamt Mömmu Gógó og Nóa Albinóa. Það er úr mörgu að taka þegar maður ætlar að hrósa Bjarnfreðarsyni. Það er þó alveg klárt mál frá mínum bæjardyrum séð hvað er það allra besta við hana. Það er leikstjórnin, klippingin og myndatakan sem er alveg geðveik. Þegar ég sá trailerinn var ég í sjokki. Það besta var hvað myndin hefur sinn eigin stíl. Jarð-litirnir, appelsínugulur, dökkgrænn, brúnn o.s.frv. gerðu myndina ótrúlega flotta, og man ég eftir þó nokkrum atriðum þar sem ég gat ekki annað en dást að því hversu falleg sum atriðin voru og hve langt íslensk kvikmyndagerð hefur náð. Mig minnir sérstaklega í eitt atriði þar sem Jón Gnarr situr við ströndina og það er mikið af grænum plöntum í bakgrunni.

Þó að myndin hafi verið að mestu leyti drama þá fannst mér mjög gaman að því þegar það kom tæpur hálftími næstum beint eftir hlé sem var fyndin og vandræðalegur. Ég tel að myndin hefði aldrei náð að jafn miklum vinsældum ef þau atriði hefðu ekki verið jafn skemmtileg og raun ber vitni. Þetta er klárlega mynd sem ég mun kaupa þegar hún kemur út á DVD.


Að fá svo að tala við leikstjórann er náttúrulega snilld. Skemmtilegt að fá að heyra hvað hann var að reyna gera með myndina o.s.frv. Bæði núna og með Jóhannes hef ég mun meiri virðingu fyrir myndinni eftir að hafa fengið að hlusta á og spyrja leikstjórann, get því miður ekki alveg sagt það sama með RWWM (samt sem áður þarf maður hafa smá virðingu fyrir því að nenna taka upp mynd út á sjó!). Skemmtilegast fannst mér að heyra frá Ragnari hvernig hann byrjaði í kvikmyndaiðnaðinum. Á nákvæmlega sama aldri og við, í eins áfanga en í öðrum skóla. Það er ekki spurning um að ég bíði spenntur og með háar væntingar fyrir næsta verkefni Ragnars sama hvort það verður önnur sjónvarpsþáttaröð eins og hann var að tala um eður ei.

Það er öfundsvert að hafa þetta að atvinnu. Að gera kvikmyndir, hver veit nema ég reyni ekki að finna mér einhverja sumarvinnu í íslenska kvikmyndaiðnaðinum? Svo lengi sem það verður ekki búið að leggja hana af. Svo mætti allavega halda miðað við skerðingu á fjárframlögum til þessarar frábæru listgreinar.

Drunken Master Numero Uno

Um daginn fékk ég nokkrar vel valdar myndir lánaðar og var Drunken Master þar á meðal. Góð lýsing á myndinni væri að reyna að telja upp allar helstu klisjur sem einkenna Kung Fu myndir frá Hong Kong, þar með ertu kominn með þessa mynd! Að sjálfsögðu horfði ég á hana ömurlega dubbaða og með texta líka í þokkabót! Sem var mjög skemmtilegt því textinn og talið, þó það væri væntanlega á bæði á ensku var alls ekki í samræmi. Amerískt tal og evrópsk þýðing. Í vissri senu er spurt hvort að Jackie hafi farið í skóla og í talinu segist hann auðvitað hafa gert það, en í textanum segir hann "já, en ekki í langan tíma"(það hafði verið leiðinlegt, eða eitthvað álíka). Mér fannst þetta fyndið því þetta sýnir svo mikið hvernig Kaninn hugsar. Jájá! Mynd um mann sem lemur alla í spað og er oftar en ekki ofurölvi? Ekki málið! En að honum hafi fundist leiðinlegt í skóla? Guð minn góður! Stöðvið pressurnar, eyðið þessu út! Þetta gæti haft slæm áhrif á börnin okkar!

Já, dubbið var svo sannarlega lélegt og einnig leikurinn sem var í flestum tilfellum ekki upp á marga fiska. Húmorinn var líka ansi einfaldur og í því samhengi koma ýmis atriði upp í hugann eins og þegar Jackie leysir vind framan í andlitið á manneskju og letilega hendir henni face first í kúk. Ó hvað ég hefði elskað þessa mynd þegar ég var krakki.

En hvern er ég að plata! Mér finnst þessi mynd vera snilld núna! Þetta er bara svo mikil stemmning. Allir þessir hlutir sem ég taldi upp eru æðislegir. Hún er frábær skemmtun og ég ætla klárlega að horfa á hana aftur með strákunum. Ekta þannig mynd. Það sem er samt augljóslega best við hana eru bardagaatriðin. Jackie Chan er í vægast sagt bat-shit-insane góðu formi í þessari mynd. Choreocraphy-ian er í minnsta lagi jafn góð og gerist nú til dags. Myndatakan er frábær í þeim senum og ekki annað en hægt að elska öll þessi sound effect. Það mætti halda að þeir væru að sparka upp hvirfilvind! Alkóhólista boxið hans Jackie er best og sannar bara enn fremur hversu góður skemmtikraftur maðurinn er. Hann er djöfull fyndinn.

Seinasti bardaginn er bæði í senn flottur og fyndinn. Jang Lee Hwang leikur illmennið Thunderleg (snilldar nafn by the way) er epískur og niðurlægir Jackie fyrst þegar þeir hittast. Eftir að hafa horft á smá aukaefni um myndina komst ég líka að því að hann er sjúkur badass í alvörunni. Með níunda dan í Tae Kwon Do. Hann var einnig í Víetnamstríðinu þar sem hann þjálfaði kóreska hermenn og kenndi þeim bardagalistir. Þar skoraði á hann einhver Víetnami sem var frægur fyrir að vera meistari með hnífa. Jang Lee neitaði og þá réðst maðurinn á hann að aftan frá með þeim afleiðingum að Jang Lee Norris gerði sér lítið fyrir, sneri sér við og roundhouse kickaði hann í andlitið og hann dó samstundis...

SAY WHAT AGAIN MOTHERFUCKER. SAY WHAT AGAIN!

Ég hafði líka gaman af því hvað persónan hans Jackie's er alger fáviti sem maður hefur eiginlega enga samúð með nema undir lokin. Væntanlega er formúlan á þann veg að fyrst er lærlingurinn ærslafullur kjáni sem breytist og verður að lokum yfirvegaðari og betri bardagamaður. En í þessari mynd er hann ærslafullur fáviti sem breytist að lokum og verður jafn mikill fáviti, sem berst við fólk hellaður. (Hann reyndar bjargar pabba sínum sem hafði fyrr í myndinni afneitað honum fyrir að vera fáviti. En ég ætla að segja að það sé sjúklega mikið smáatriði... því það er það.)

Eins og ég sagði áðan þá finnst mér þessi mynd snilld og ætla klárlega að horfa á hana aftur með strákunum. Kannski við tökum Out For Justice með Seagal í leiðinni líka, hver veit? Sá ég ekki líka rétt að við séum að fara horfa á Police Story einhvern miðvikudaginn.? Verður gaman að sjá hvort mér finnst hún betri eða verri...


Hérna er trailerinn fyrir áhugasama:



Ég veit ekki hvort er betra. Að hann sé kallaður Drunken Fairy í trailernum eða atriðið þar sem kona dubbar fyrir hann.

p.s. tónlistin í myndinni er líka alls ekki í verri kantinum!

A History Of Unforgiven?

A History of Violence er bara einmitt það! Hræðileg ofbeldissaga. Í stuttu máli þá fjallar þessi mynd um mann sem á sér myrka fortíð, flýr hana og reynir hvað sem hann getur til að verða betri maður og tekst það bara frekar vel, þangað til að fortíðin finnur hann. Þá brýst út hans gamla eðli. Einmitt núna þegar ég skrifa þetta, þá spurði ég mig hvort þetta hljómaði ekki eitthvað kunnuglega?

Svo sannarlega, því ég hefði getað skipt út 'A History of Violence' í byrjun þessarar fyrstu málsgreinar og látið í staðinn 'Unforgiven' og það hefði átt jafn mikið við! Aðalpersónur beggja mynda eiga nærri því án gríns allt sameiginlegt. Þeir eru báðir viðkunnanlegir menn sem lifa mjög hógværu lífi. Það var kona sem gerði það loks að verkum í báðum tilvikum að þeir breyttust og urðu betri menn.

EN þeir eru einnig bandbrjálaðir ofbeldismenn og kaldrifjaðir morðingjar.

Þetta eru myrkar myndir og þegar það líður að lokum þá fær maður að vita að það er ekkert til sem heitir "hamingjusamur endir" ef (gróft) ofbeldi hvort það sé líkamlegt eða andlegt komi við sögu. Ég ákvað að googla þessa tengingu sem ég gerði um líkindi þessara tveggja mynda og þá helst aðalpersónanna og viti menn, þá fann ég ansi góða færslu. (fjallar helst um að gagnrýnendur misstu sig kannski um of að mæra þessa mynd og að hún sé ekki meistaraverk)

http://www.reverseshot.com/legacy/winter06/yearinreview/goi_history.html (hyperlink virkar ekki af einhverjum ástæðum svo ég gafst upp á því)

Ég er sammála þessari færslu að mörgu leyti en samt finnst mér nú að höfundurinn sé kannski um of neikvæður í garð AHoV en hann færir samt sem áður góð rök fyrir máli sínu. Þó að 'A History Of Violence' sé mjög góð mynd þá er hún ekki aaaaalveg jafn góð og 'Unforgiven'. En afhverju finnst mér það?

Það hefur með það að gera hvað skilin milli góðs og ills eru greinilegri í AHoV. Þó að Viggo sé kaldrifjaður morðingi. Þá eru skilin samt alltof mikil á milli hans og persóna Ed Harris og William Hurt sem eru það magnþrungnir sem illmenni að það liggur við að maður grunar þá um mannát á ungbörnum í frítíma sínum. Ef að skilin voru grátt og svart milli góðs og ills í 'Unforgiven' þá eru þau grátt og svarthol í 'A History Of Violence'.

Þetta er kannski minniháttar athugasemd, en samt sem áður þá fannst mér þetta réttlæta ofbeldisverk aðalsöguhetjunnar í myndinni mun meir. Hinsvegar í 'Unforgiven' voru þau alltaf látinn líta út fyrir að vera gersamlega óþarfi. T.d. þegar Eastwood skýtur mann í magann og hann deyr kvalarfullum dauðdaga sem hann á ekki skilið, morðið á Ned, eftirsjá drengsins eftir að hafa drepið mann sem situr á kamarnum og fleiri fleiri dæmi. Í 'AHoV' er þetta einhvern veginn alltof mikið út af illri neyð.

Eins og ég myndi túlka það þá er boðskapur myndanna hinn sami, eini munurinn er sá að hann vex sér ásmeginn og verður alltaf aðeins augljósari með hverju ofbeldisatriði í 'Unforgiven' en í AHoV gerir maður mest grein fyrir því í seinustu senu myndarinnar, þegar Viggo sest við matarborðið og allt hefur breyst og mun aldrei verða samt aftur.

Þessi mynd er samt alls ekki slæm, þvert á móti. Hún er frábær og það besta við hana er hversu trúverðug hún er (og þá meina ég ekki bara ofbeldisatriðin). Þó að plottið sé kannski að ýmsu leyti ótrúlegt þá eru það viðbrögð aðalpersónanna við þessum aðstæðum sem skipta máli, og mér fannst þau vera spot on.

Ofbeldisatriði myndarinnar eru vægast sagt grafísk. Þau eru samt ótrúlega flott og það jaðrar við að ég segi að það megi finna fegurð í öllum innyflunum og garnahenginu. Það hefur samt verið haft eftir Cronenberg að hann vildi á engan hátt sýna ofbeldi sem einhvers konar list í þessari mynd heldur frekar sýna hversu mikill viðbjóður hún er. Það kannski segir meira um mig heldur en leikstjórann hvernig ég túlkaði þetta. Umhverfið er búið að gera mann næstum ónæmann fyrir hrottaskap, fljúgandi líkamshlutum og þess háttar. Einhvern veginn efast ég um að það sé jákvætt.

Ég fýlaði myndatökuna og útlit myndarinnar í botn. Fyrsta sena myndarinnar sem er næstum eitt langt skot er geðveikt og lýsir myndinni frekar vel og lætur mann vita hvað koma skal. Þegar líður á myndinna verður það frekar augljóst að Cronenberg er með fullkomnunaráráttu á háu stigi og að ekkert smá hefur verið pælt í sumum atriðum. Bara það hvernig myndavélin fylgir á eftir leikurunum og hvar hún staðnæmist er oft sérstaklega glæsilegt.

Eitt annað í viðbót sem ég vil minnast á. Það er varla veikan punkt að finna á leikhópnum. Það er samt einn maður sem algerlega stelur senunni. William Hurt. Hann er ekki nema 10 mínútur í myndinni en aldrei hef ég séð neinn nýta sér það stuttan sviðstíma jafn vel. Hann er óþekkjanlegur í þessu hlutverki. Án efa eitt það besta við alla myndina, svipbrigði og talsmáti hans er frábær.

Hér fyrir neðan er hægt að sjá frammistöðu hans í heild sinni:



Þessi mynd er ekki fyrir viðkvæma, en ég mæli hiklaust með henni fyrir þá sem láta svona lagað ekki á sig fá.

Þeir sem þola ekki svona lagað en eru miklir kvikmynda aðdáendur ættu samt að reyna láta sig hafa það því þetta er virkilega flott og vel gerð kvikmynd sem fær mann til að hugsa.

Kannski gott að minnast á í lokin að þessi mynd minnti mig smá á myndirnar hans Hitchcock (veit ekki alveg afhverju) kannski var það stemmningin, myndatakan eða eitthvað. En ég held að það sé kannski bara út af því að ég hef það einhvern veginn á tilfinningunni að þessi mynd muni eldast mjög vel og fá meira lof með tímanum.

Svo að sjálfsögðu er hún líka byggð á teiknimyndasögu. Ég vildi að ég væri að grínast.

Against The Dark

Against the Dark

Þessi mynd... Hvern djöfulinn læt ég Tóta alltaf endalaust plata mig út í! Það er löngu orðið að föstum atburði í lífi mínu að ég, Tóti og strákarnir leigjum mynd með Seagal. Það kannast allir við það að vera kannski heilan klukkutíma úti á video-leigu að leita að bara einhverri sæmilegri mynd en það eina sem til er annaðhvort Schindler's list eða Christmas with the Kranks. Þetta á að vera einfalt! Þegar maður er að hitta vini sína nennir enginn að taka eithvað epískt stórvirki eða fjölskyldumynd. Þannig að lokum gefumst við alltaf upp og Tóti velur einhverja Seagal mynd.

Ég er því frekar sjóaður í lélegum Seagal myndum og geta þær verið andskoti fyndnar, en guð minn góður ef þetta telst ekki sem hægðir í filmuformi þá getum við bara gleymt þessu lífi. Það er sérstök list að geta farið hringinn og gert lélega mynd svo lélega að hún er snilld. En Þessi mynd er ekki snilld. Hún er ömung.

Einfaldur rökstuðningur: Myndin fjallar um vampíru-uppvakninga-skrímsli og Steven Seagal eða Tao eins og hann (augljóslega) heitir í myndinni leiðir hóp fólks með fetish fyrir leðri sem drepa vampíru-uppvakninga með hlutum sem glansa sama hversu asnalegir og ömurlega gagnslausir þeir eru. Q.e.d.

En þetta gæti verið fyndið! Ó hvað þetta gæti verið fyndið! En er svo sannarlega ekki, því miður. Myndin snýst s.s. um hóp fólks sem hafði ákveðið að fela sig í spítala en reynir nú að komast út úr honum, því hann er fullur af uppvaknpírum (hver hefði getað séð það fyrir?), og djöfull var ég ekki látinn vita þegar það var ákveðið að spítali og völundarhús væri sama orðið. Versti. Spítali. Ever. Eins og alltaf er Seagal hetjan sem bjargar öllum. Samt ekki, því það deyja fáránlega margir í enda myndarinnar. Það gladdi mig smá.

Leikararnir eru hræðilegir í þessari mynd og mjög auðgleymanlegir og það sem verst er, þá er Seagal ekkert sérlega stórt hlutverk! Hann er allan fyrri helming myndarinnar að labba í einhverju porti, eftir sama djöfulsins portinu! Þessi mynd er svo mikið rugl! Ég á svo erfitt með að útskýra hvað hún er léleg því það er svo erfitt að láta þennan söguþráð meika sens! Hann er svo random!

Eina sem ég get sagt er að það er óhætt að segja að handrit, klipping, myndataka og leikstjórn er algjör brandari. Ótrúlega augljós continuity vandamál á ófáum stöðum og klipparinn var ekki að hata að nota sömu skotin oftar en einu sinni, t.d. var eitt skot af innyflum notað svona 10 sinnum af ástæðulausu. Seint mun ég líka gleyma uppvaknpírunni sem var hvítur í framan en ekki á bringunni og á höndunum, fagmennska út í gegn alveg hreint.

Þessi mynd á að vera svona I am Legend, The Omega Man, 28 days later pæling. Þar sem við erum orðin skrímslin og uppvaknpírurnar eru næsta skrefið í þróun og blah blah blah. En myndin er bara svo léleg að þetta skilar sér illa.

Það eru óteljandi hlutir að þessari mynd og á ég mjög erfitt með að nenna að tala um meira slæmt um þessa mynd. Hinsvegar eru til fyndnar Steven Seagal myndir eins og t.d. Half Past Dead og Flight of Fury. Það er fyndin mynd! Steven Seagal með tvær AK-47? Steven Seagal töfrandi sig upp á vörubíl? Random lesbíu atriði?(með því fyndnara sem ég hef séð). Þessi mynd hefur allt þetta að geyma og meira til!

Myndin Renegade Justice er meiri segja góð! (Á Seagal skalanum er hún nútíma meistaraverk). Djöfull kom það mér á óvart. Við strákarnir héldum að hún yrði algjört drasl og svo var hún bara ágætis áhorf. Ég á svo líka eftir að sjá Under Siege sem á að vera besta myndin hans. Því sagan segir að einu sinni hafi Seagal verið algjör badass.

Atriðið hérna fyrir neðan er úr myndinni Out for Justice þegar hann var ekki ömung.



Djöfull hefur kallinum farið hrakandi...

Unforgiven

Unforgiven

Fyrir tæpu einu og hálfu ári ákvað ég að ég ætlaði horfa á þessa mynd um leið og ég myndi finna hana einhvers staðar á leigu. Ástæðan fyrir þessu var sú að ég var niðursokkin í myndasögu að nafni Preacher.

Það var ekki fyrr en síðastliðið sumar sem ég byrjaði að lesa einhverjar myndasögur. Sögur sem höfðu gífurleg áhrif á þann miðil og í leiðinni á kvikmyndaiðnaðinn. The Dark Knight Returns eftir Frank Miller t.d. svipar að ýmsu leyti til mynda Nolans. 300 eftir sama höfund er búið að gera kvikmynd um. Watchmen sem er líka búið að gera kvikmynd um er eftir sama leikstjóra og 300. Sandman serían sem mun eflaust vera kvikmynduð er eftir höfundinn Neil Gaiman sem skrifaði einmitt skáldsögurnar Coraline og Stardust sem eru núna kvikmyndir og mæli ég eindregið með þeirri fyrrnefndu, ein af betri myndum sem ég hef séð í ár. (Og djöfull er þetta allt ruglingslegt.)

Í núverandi sköpunarleysi Hollywood hafa eins og raun ber vitni myndasögur orðið að guðsgjöf. Það er mitt álit að það sé nærri ógerlegt að reyna færa eitthvað úr einum miðli yfir í annan og ætlast til að þess að það sé jafn gott eða hvað þá betra en upprunalega efnið. Þó að myndasögur og kvikmyndir séu bæði sjónrænir miðlar þá er uppbygging þeirra ekki sú sama. Samt sem áður eru til undantekningar á þessu eins og Coraline, The Dark Knight og V for Vendetta.

Ástæðan fyrir því að ég minntist á þetta allt er að það er persóna í Preacher sem fær innblástur sinn í hlutverk Clint Eastwood úr Unforgiven og þetta er eitthvað sem mér finnst að ætti frekar að vera gert með báða miðla. Það er að nota þá sem innblástur fyrir hvorn annan og gera eitthvað nýtt og skapandi með þá sem hentar þeirra uppbyggingu.

Þegar ég las innganginn fyrir eina bókina komst ég að því að Garth Ennis höfundur Preacher elskaði vestra og sér í lagi þá gömlu (The Duke er t.d. einskonar samviska aðalpersónurnar og birtist við og við með góð ráð). Þar lýsti hann því yfir að ein aðalpersónan sem er mesti nagli í alheiminum (með hið gífurlega hóflega nafn Saint of Killers) sé byggður á William Munny. Ég elskaði þá persónu og því varð ég einhvern tímann að sjá þessa mynd.

Unforgiven er frábær mynd og hún er í algjöru uppáhaldi hjá mér einmitt núna. Þetta er gífurlega góð saga sem er sögð listavel á mjög einfaldan máta og gott dæmi um það er hversu góð persónusköpunin er. Hún er aldrei þvinguð eða sérstaklega augljós. Myndin hefur því augljóslega gott flæði.

Myndatakan er hreint út sagt stórbrotinn. Landslagið er með því fallegasta sem ég hef séð í mynd. Skotunum er alltaf vel stillt upp og ef ég þyrfti að lýsa þeim myndi ég segja að þau væru líkt og eitthvað sem að Sergio Leone hefði gert ef hann væri afslappaðari og ekki með jafn mikla fullkomnunaráráttu. Það eru svo mörg skot sem koma upp í hugann þegar ég hugsa um þessa mynd. Þegar Clint heimsækir leiði konu sinnar t.d. og öll lokasenan á barnum þar sem Clint sýnir að hann hefur engu gleymt og er jafn harður og hann var fyrri daginn.

Sú sena er algjörlega hápunktur myndarinnar og ef þið hafið ekki séð myndina þá mæli ég með að þið horfið ekki á brotið hér fyrir neðan og að drífa sig svo að horfa á þessa mynd. Magnað þegar haglabyssan er sýnd og það heyrist í óveðrinu úti. Fyrir alla aðra þá má finna brotið hér:



Unforgiven gæti verið talin sérstök að því að leyti að það er mjög óskýrt hvar mörkin liggja milli góðs og ills. Það er klárt mál að Clint sé söguhetjan og að antagonistinn sé Gene Hackman sem 'Litle Bill' en þessu gæti mjög auðveldlega verið öfugt farið og myndin sögð með Gene sem aðalsöguhetjuna. Hér eru engar ljósar eða dökkar hetjur að finna. Clint telur sig vera breyttan mann, að hann sé orðinn góður og heiðarlegur maður með hjartað á réttum stað en hver hefur sinn djöful að draga og í hans tilfelli þá er óhætt að segja að hann sé með sjálfan Lúsífer í stuttum taumi. Gene leikur hinsvegar fógeta sem telur sig vera með þær reglur og gildi sem skipta máli í lífinu á hreinu. Vill svo til að hann er ekki óhræddur við að framfylgja þeim með hrottalegri hegðun, sem er svo sannarlega ekki í samræmi við það sem hann prédikar. Eitt er samt víst, og það er að hér er um að ræða tvær mjög eftirminnilegar frammistöður.

Morgan Freeman stendur sig með ágætum sem Ned. Ég held að þetta sé fyrsta myndin sem ég sé með Morgan þar sem hann er ekki alvitur og með allt á hreinu. Seinasta manneskjan á lista yfir þetta leikara stórskotalið er Richard Harris sem fer á kostum sem English Bob. Hrokafullt skítseyði sem samt sem áður kann sitt hvað á sexhleypu og nýtir sér það til hins ýtrasta.

Því meira sem ég pæli í myndinni og því fleiri dagar sem líða frá því að ég sá hana verður hún enn betri. Það er alveg magnað. Atburðarrásin og leikurinn er mjög góður en það sem meira er þá er framleiðslan á myndinni í alla staði nærri því fullkominn hvort sem um er að ræða leikstjórn, myndatöku, búninga eða bara hvað sem er og það að mínu mati gerir þessa mynd frábæra.

Fjórar góðar

Ég er búinn að vera komast að því meir og meir núna síðustu misseri hvað ég elska kvikmyndir mikið. Gaman að því og kannski meira um það seinna en þessi færsla mun fjalla um nokkrar myndir sem ég er búinn sjá síðastliðna viku. Zombieland, Some Like It Hot, The Lives of Others og V for Vendetta

Zombieland

Ég var búinn að heyra góða hluti um þessa og þar sem hún minnti mig á Shaun of the Dead sem er snilldarmynd og þá var ég orðinn ansi spenntur. Þó að atburðarásin í myndinni sé skammarlega þunn þá er þessi mynd mjööög góð skemmtun. Við hverju ætti maður líka eiginlega að búast við uppvakninga gamanmynd? Óskarsverðlauna handriti? Nei, myndin skilaði sínu og meira en það. Það eru mörg skemmtileg atriði í þessari mynd og þótt að sum þeirra séu helvíti hallærisleg þá eiga þau einmitt að vera það. Intro-ið fyrir myndina er frábært og eitt það flottasta sem ég hef séð í langan tíma (For Whom The Bell Tolls). Það minnir mig á þegar ég fór að sjá Watchmen í bíó og var næstum búinn að missa það yfir intro-inu. Leiðinlegt að restin af myndinni var ekki jafn góð. En back on topic, þá er Zombieland intro-ið geðveikt og myndin floppar ekki grimmt eins og Watchmen (mæli með bókinni frekar).

Hérna eru bestu gæðin af intro-inu sem ég fann:



Það sem gerir samt þessa mynd að því sem hún er, eru characterarnir sem eru minnisstæðir. Jesse Eisenberg sem lítur út fyrir að vera taka yfir hlutverkunum hans Michael Cera sem allsherjar unglingsstráks pussa er bara helvíti fyndinn og ég kann miklu betur við hann heldur en Cera. Emma Stone sem Wichita stóð sig vel. Hún var viðkunnaleg og fór ekkert í taugarnar á mér og finnst mér það vel að verki staðið. Kannski er ég einn um það en að mínu mati myndi ég halda að eitt það erfiðasta fyrir handritshöfund svona myndar er að gera viðkunnalega kvenmannspersónu. Þetta er svo hárfín lína sem þarf að dansa á. Ef hún er of hlédræg og gerir lítið, þá þolir maður hana ekki og finnst að hún hafa engan persónuleika, það koma svona milljón minningar upp í hugann þar sem kvenmanns persónan gerir ekkert annað en að væla og grenja allan tíman djöfull er það pirrandi. Hinsvegar ef að hún er alltof sjálfstæð þá sjálfkrafa þolir maður hana ekki því hún er hrokafull og óviðkunnaleg. Kannski er þetta bara karlremban í mér að tala en þetta er allaveganna kaldur raunveruleikinn sem ég þarf að lifa við þegar ég horfi á myndir. Abigail Breslin er að sama skapi fín í þessari mynd, en sá sem á þessa mynd er Woody Harrelson. Texas redneck í leit að hinum forboðna ávexti: Twinkie. Verður ekki mikið betra en það. Hann er mjög skemmtilegur í þessari mynd og ófá atriði sem sýna leikhæfileika hans og hve fyndinn maðurinn er.

Spennan á milli characteranna var vel gerð og fannst mér þessi týpíska flétta í miðri mynd þar sem allt hefur farið vel hingað til en svo allt í einu fer allt í kúk og kleinu ekki vera jafn týpisk og hún er venjulega. Aðalpersónur myndarinnar eru líka svo miklar andstæður að það býður upp á skemmtileg átök. Ég var ekkert sérlega mikið að pæla í myndatökunni í þessari mynd meðan ég var á henni enda var ég fyrst og fremst að njóta hennar. Hún er samt sem áður vel að verki staðinn á flestan hátt og eins og ég hef sagt þá er intro-ið mér ofarlega í huga þegar ég hugsa um þessa mynd. Hún er kannski ekki jafn góð og Shaun of the Dead en hún er samt helvíti fín skemmtun. Skemmir ekki heldur fyrir hvað hún er gory.


Some Like It Hot

Þetta er ógeðslega fáránlega góð mynd! Það er svo margt sem kemur saman hérna. Leikstjórn, myndataka og handritið er ótrúlega fyndið og ég var næstum búinn að gleyma því hvernig það er að nota heilann og "hlusta" á dialogue-ið í gamanmynd. Maður þarf að vera á tánum ef maður vill ekki missa af einhverju skemmtilegu og hér er enginn cheap shot klósettshúmor til staðar.

Eins og stelpurnar töluðu um í tíma um Billy Wilder þá eru myndirnar hans frekar einfaldar að því leyti að myndatakan er ekkert að skipta sér of mikið að. Myndin flæðir vel og það er þægilegt hvernig skotum er stillt upp á einn sérstakan stað og myndavélin er þar bara allan tímann og ekkert verið að færa hana til endalaust, einnig eins og sést þá eldist myndin ótrúlega vel. Myndin stendur þannig á sterkum stoðum hvað varðar alla framleiðslu, upptöku og svo framvegis. Þá er það bara eitt sem gæti skemmt fyrir/gert myndina betri og það er leikurinn, og hann er það BESTA við myndina. Marilyn Monroe, Tony Curtis og Jack Lemmon standa sig öll mjög mjög vel.

Monroe leikur sæta og heillandi ljósku sem hefur eitthvað átt erfitt með að finna ástina á þessum seinustu og erfiðustu tímum, hún er nú orðin 25 ára! Tíminn klárlega ekki með henni í liði. Ég er ekki frá því að hún sé skilgreiningin á Blonde Bombshell í þessari mynd.

Það eru samt samskipti og samleikur Tony Curtis og Jack Lemmon sem stendur upp úr. Ég veit ekki hve oft ég sagði við sjálfan mig: "Djöfull eru þetta góðir leikarar!". Þetta er næstum gallalaus frammistaða hjá þeim og það er fáránlegt hvað þeir ná vel saman. Að mínu mati eru sum af bestu atriðum myndarinnar þegar þeir deila skjánum saman. Hvort það sé hegðunin og hreimurinn hans Curtis sem Junior eða óborganlegu svipbrigðin hans Lemmon þá kemur þetta allt út svo áreynslulaust að maður varla trúir því. Góð sena sem sýnir þennan góða leik hjá öllum aðalpersónunum og skemmtilega klippingu er Tangó senan:



Þó að Curtis sé góður þá er samt Lemmon klárlega í uppáhaldi hjá mér. Ég er orðinn alveg svakalegur aðdáandi bara eftir þessa mynd, þetta bros! Öll þessi svipbrigði ýkt eða ekki þá eru þau frábær. Senan sem tekur við af Tangó senunni er æðisleg. Þegar Lemmon er að leika sér með hristurnar. Það er örugglega uppáhalds atriðið mitt í allri myndinni.

Þetta er örugglega með betri grínmyndum sem ég hef séð og ætla ég mér að kaupa hana. Ég þori að veðja á það að hún verður bara betri og betri með hverju áhorfi. Í lokasenunni þegar Osgood lætur þau fleygu orð falla að enginn sé fullkominn þá hefur hann rétt fyrir sér. Þessi mynd er samt andskoti nálægt því að afsanna það.

The Lives of Others

Margverðlaunuð mynd sem vann t.d. Óskarinn fyrir bestu erlendu mynd. Söguþráður myndarinnar er góður en það sem fangaði mig og gerði mig ótrúlega pirraðan og reiðan er umhverfið. Það var mjög flott ekki misskilja mig. Ég er að tala um Austur-Þýskaland og þann viðbjóð sem átti sér stað þar áratugum saman. Ég er ekki harður kapítalisti eða eitthvað þannig en svona sósíalismi eins og er sýndur í þessari mynd og átti sér stað í raunveruleikanum er ógeðslegur. Ef að ríkisafskiptin eru það mikil að íbúar landsins mega varla anda án þess að líta tvisvar í kringum sig er eitthvað mikið að. Fyndið að ég skuli svo hafa horft á V for Vendetta daginn eftir.

Hinsvegar er myndin mjög flott og standa leikararnir sig með prýði. Góð tónlist og andrúmsloft einkenna myndina.

Samt sem áður þá finnst mér þessi mynd ekki vera neitt epískt meistaraverki. Hún er að mínu mati einungis ágætt drama sem er samt ótrúlega langdregið. Kannski var það bara stemmningin sem ég var í þegar ég horfði á hana en myndin náði bara alls ekki að fanga athygli mína. Ég þurfti samt ekkert að pína mig að horfa á hana en hún náði aldrei að gera mig áhugasaman um framvinduna.

Svo var líka eitt annað sem böggaði mig ótrúlega mikið. Klippingin! Í heildina litið er hún allt í lagi, en það eru sum atriði sem mér fannst óþolandi að horfa á! Í fleiri en einni senu þar sem 2 eða fleiri persónur voru að tala saman voru nokkur sjónarhorn á þessar persónur og myndavélin var lítið sem ekkert hreyfð í skotunum. Leikararnir töluðu saman og það var verið að skipta á milli sjónarhorna enda-fokking-laust! Það var enginn hreyfing milli skota sem gerði það óþolandi og beinlínis pirrandi að horfa á. Um leið og ég tók eftir því gat ég ekki hugsað um neitt annað.

Dæmi um þetta má finna í þessu myndbandi frá um 3:15 og til enda myndbandsins



Myndavélin var lítið hreyfð í flestum senum myndarinnar en ég tók eftir því allaveganna á einum stað þegar verið er að fara inn í íbúð aðalleikarans og koma fyrir hlerunartækjum þá eru notuð mikið af hreyfiskotum(?), einnig mikið zoomað inn og út. Reyndar voru öll skotin allt að því að þeir koma að hurðinni að íbúðinni á hreyfingu. Það kom alveg vel út og örugglega notað í þeim tilgangi að mynda spennu og segja áhorfandanum að eitthvað sé að fara gerast. En þá skil ég ekki afhverju það var ekki notað meira.

Þetta má sjá á bilinu 8:00 til 8:50 eða svo...

Annars er myndin fín og veitti hún mér betri innsýn á ástandið sem var í Þýskalandi fyrir ekki svo löngu. Mitt persónulega mat væri hinsvegar að ljúga ef ég segði að þessi mynd væri frábær.

p.s. Stasi njósnarinn er sjúklega líkur Kevin Spacey! WTF?!

V For Vendetta

Eins og kom fram í Topp færslunni minni þá er þessi mynd í uppáhaldi hjá mér. Ég gat bara ekki staðist það að horfa á hana 5. nóvember. Þetta er ansi mikil Hollívúdd ræma en hvað um það! Þær geta líka verið góðar! Í fyrsta skiptið sem ég sá hana þá fannst mér hún vera 5 mínútur að líða því ég lifði mig heldur betur inn í hana. Þetta var örugglega í þriðja skiptið sem ég sá hana og ég hef verið að spara hana svolítið.

Eftir þetta áhorf skil ég betur fólk sem finnst myndin vera "hæg". Ég fattaði það aldrei fyrst en nú sé ég hvað það meinar. Myndin inniheldur andskoti mikið dialogue (eiginlega einungis samtöl) og lítið aksjón. Það er alltaf verið að útskýra plottið og subplottin og ef maður hefur ekki gaman af sögusviðinu eða persónum alveg frá byrjun þá er maður ekki að fara fýla myndina. Ég hinsvegar elska bæði sögusviðið og persónurnar.

Í þetta skipti náði ég líka að fylgjast betur með atburðarrásinni og smáatriðum sem ég hafði ekki tekið eftir áður eða steingleymt, t.d. var ég löngu búinn að gleyma því að persóna Steven
Fry í myndinni væri samkynhneigð. (Ekkert eins og það skipti einhverju máli fyrir framhald sögunnar)...

Handrit myndarinnar er að mínu mati mjög gott og það er alveg óhætt að eigna Alan Moore þann heiður. Samtöl V við Evey eru mjög skemmtileg, djúp og þjóna næstum alltaf þeim tilgangi að útskýra plottið eða sem drifkraftur fyrir myndina.

Ef ég þyrfti að giska myndi ég segja að Alan Moore væri þannig rithöfundur að hann byrjar ekki að skrifa bók án þess að vera búinn að skapa og móta allar helstu persónurnar mjög, mjöööög vel, hann er búinn að ákveða byrjun og þá sérstaklega endi bókarinnar algjörlega. Svo fléttar hann við þetta backstories og subplot eins og honum er einum lagið. Þetta elska ég, sama ástæða afhverju ég elska Watchmen (myndasöguna) svona mikið!

En það er ekki bara handritið og leikararnir sem eru góðir. Myndatakan og sögusviðið er einnig frábært. Nasista-Sósíalisma Bretland, helvíti gott...
Ég hef gaman af svona dystópíu hugmyndum og þetta sýnir það vel að mínu mati þó að það sé ýkt dæmi (annað eins hefur þó komið fyrir) hvað stóraukin ríkisafskipti eru álíka sniðug og... eitthvað sjúklega ósniðugt. "Strength through unity, unity through faith", meira helvítis kjaftæðið. Allir eiga sitt rétt á sínu frelsi.

Það eru mörg atriði sem ég hef í uppáhaldi í þessari mynd. T.d. fyrstu kynni V og Evey og þegar þau dansa saman seinna meir í myndinni. Atriðið þegar Evey hittir biskupinn, mexican standoff-ið milli V og Creedy og svo lengi mætti telja. Frábær myndataka, flott búningahönnun og sviðsmynd gera það að verkum að myndin hefur sinn eigin stíl sem ég elska.

Creedy vs V:



Ég er allavega ekki ennþá kominn með leið á þessari mynd og finnst mér hún eiginlega verða bara betri og betri með hverju áhorfi.

Fann þetta hér þegar ég var að leita að Creed senunni... smá djók, frekar fyndið samt. Algjörlega satt líka, náði alltaf rétt svo helmingnum af því sem hann sagði í þessu atriði!





Til að taka þetta saman. Þá voru þetta fjórar mjög mismunandi myndir sem eiga þó eitthvað sameiginlegt. Tvær grínmyndir: Ein mjög óraunveruleg og önnur aðeins meira raunveruleg.

Tvær dystópíu myndir: Ein raunveruleg og önnur mjög óraunveruleg.

Djöfulsins snilld.

Youtube, Kvikmyndir og Tónlist

Í þessari færslu ætla ég helst að fjalla um kvikmyndir í tengslum við tónlist og stuttmyndir sem ég hef séð á netinu.

Youtube er uppfullt af skemmtilegum klippum og ég fer örugglega oftast á þá síðu á hverjum degi fyrir utan auðvitað Facebook. Ég enduruppgötvaði hljómsveitina The Arcade Fire um daginn þegar ég sá trailerinn fyrir nýjustu mynd Spike Jonze (leikstjóra Adaptations og Being John Malkowich) "Where The Wild Things Are". Trailerinn lofar mjög góðu og er ég hvað mest spenntur fyrir þessari mynd af þeim sem koma um jólin. Hún er að fá dúndur góða dóma erlendis og dettur í bíóhús hér á landi 11. desember, einmitt þegar maður klárar prófin mér til mikillar gleði.

Hérna er trailerinn og mæli ég með að það sé horft á hann í HD, breytir svakalegu miklu (var ekki hægt að embedda -.-):

http://www.youtube.com/watch?v=RY-dXsR_ZFg

Eftir að hafa heyrt í Arcade Fire í þessu myndbandi ákvað ég að tjékka hvort að það væru til einhver myndbönd við önnur lög sem þeir hafa gert. Að mínu mati er tónlistin þeirra mikil stemmnings tónlist og passar því oft vel við myndbönd ef þau eru vel gerð. Ég fann tvö mjög flott.

Hið fyrra er lagið 'My Body Is A Cage' sett við brot úr myndinni 'Once Upon A Time In The West' eftir Sergio Leone. Ég verð að viðurkenna að það er einungis fyrir stuttu sem að ég vissi að sú mynd væri til og inniheldur bíóbrotið eins mikin spoiler og hægt er að innihalda. Ég fattaði þetta samstundis og ég kláraði klippuna en mér var alveg sama. Klippan er nefnilega svo ótrúlega flott! Hún fékk mig líka til að vilja sjá þessa mynd og ætla ég að gera það mjög bráðlega. Andrúmsloftið, textinn og myndatakan virka svo vel saman. Eins og einhver talar um textann í commentunum: "Just because you forgot doesn't mean you're forgiven."Sergio Leone could have used that as the tag line on the movie posters. Þetta á alveg virkilega vel við.



Seinna myndbandið er lagið 'Intervention' sett við brot úr myndinni Rumble Fish eftir Francis Ford Coppola. Hérna gerðist það nákvæmlega sama aftur. Svaka spoiler og ég vissi það ekki fyrr en myndbrotið var búið. En eins og áðan þá hafði ég ekki hugmynd að þessi mynd væri til og hefði aldrei vitað það örugglega ef ég hefði ekki horft á þessa klippu. Hún er líka það góð að ég ætla mér að horfa á myndina. Það er bara vonandi að myndin sé jafn gott og brotið.

http://www.youtube.com/watch?v=rbGb3kLJYR8 (ekki hægt að embedda -.-)

Það er af mörgu öðru að taka á youtube og er til hellingur af stuttmyndum á síðunni. Kiwi er með þeim fyrstu sem ég sá á netinu. Eins og gefur að kynna var ég mjög ungur þegar ég sá hana en hún hefur alltaf verið í uppáhaldi hjá mér eftir að ég sá hana fyrst. Maður á að fylgja eftir draumum sínum:



Hérna er einnar mínútu mynd sem að ég sá fyrir algjöra tilviljun þegar hún var einhvern tíman 'featured' á forsíðu Youtube. Myndin fylgir mjög ströngum Dogma reglum. Má einungis vera 1 mínúta, svartur og hvítur eru einu litirnir sem má nota og má vera einungis tekinn upp einu sinni, verður að vera ein heil taka etc, etc... Þessi mynd finnst mér sýna hvað það er hægt að gera margt með kvikmynda miðilinn og hef ég ekki gleymt henni þó það séu 2 ár síðan ég sá hana:



Kannski að ég geri annað svona blogg einhvern tíman seinna og hef þá fleiri stuttmyndir. Tónlist og kvikmyndir fara auðvitað mjög vel saman og skiptir hún oft mjög miklu máli og eykur við gæði myndarinnar. Það var svona eiginlega ástæðan afhverju ég gerði þessa færslu.

2 aukamyndbönd:

Hérna eru 2 aukamyndbönd sem mér finnst vera snilld. Horfið á þau ekki frekar en þið viljið...

Þetta hér er úr grínmyndinni 'Top Secret' eftir Zucker bræður. Algjört snilldar atriði sem fær mig alltaf til að hlæja. Ein af uppáhaldsgrínmyndunum mínum:



'Alice' er lag eftir tónlistarmanninn Pogo sem notar í þessu lagi næstum einungis hljóðbrot úr myndinni 'Alice In Wonderland'. Þetta lag er dáleiðandi og ótrúlega flott að mínu mati. Myndbandið líka skemmtilegt...